بعد از درمان لنفنود متاستاتیک گردن با RFA (رادیوفرکانسی)، آیا بیمار باید ید رادیواکتیو هم بگیرد؟ این سؤالی است که تقریباً هر بیمار مبتلا به عود سرطان پاپیلاری تیروئید و پزشک معالجش با آن روبه‌رو می‌شوند و تا امروز هیچ مطالعه‌ای مستقیماً به آن پاسخ نداده بود. مقالهٔ جدید ما در مجلهٔ Polish Journal of Radiology اولین مقایسهٔ مستقیم «RFA به‌تنهایی» با «RFA همراه ید رادیواکتیو» در این بیماران است. در این صفحه همهٔ جزئیات مطالعه، از روش انتخاب بیماران و تکنیک درمان تا جدول کامل نتایج و معنای آن برای بیماران، به زبان ساده آمده است.
خلاصه در چند خط: در ۶۰ بیمار با عود سرطان پاپیلاری تیروئید در غدد لنفاوی گردن، RFA حجم لنفنودها را در ۶ ماه ۸۷٪ و در ۱۲ ماه حدود ۹۲٪ کم کرد. درمان در ۹۷٪ بیماران موفق بود، تیروگلوبولین خون بهطور معنیدار پایین آمد و تنها عارضه یک مورد گرفتگی صدای گذرا بود. اضافه کردن ید رادیواکتیو بعد از RFA در پایان یک سال، نه حجم لنفنودها را بیشتر کم کرد و نه جلوی عود جدید را بیشتر گرفت.
مشخصات مقاله
- عنوان: Recurrent papillary thyroid carcinoma in cervical lymph nodes: outcomes of radiofrequency ablation compared to radioactive iodine
- مجله: Polish Journal of Radiology، ۲۰۲۶؛ ۹۱: e438–e443 (مجلهٔ رادیولوژی با داوری همتا و دسترسی آزاد)
- شناسهٔ DOI: 10.5114/pjr/220558
- تاریخ انتشار: ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۶ (دریافت: نوامبر ۲۰۲۵، پذیرش: آوریل ۲۰۲۶)
- نوع مطالعه: کوهورت گذشته‌نگر، ۶۰ بیمار، پیگیری ۱۲ ماهه
- کد اخلاق: IR.IUMS.REC.1403.459، کمیتهٔ اخلاق دانشگاه علوم پزشکی ایران
نویسندگان و مراکز همکار
این پژوهش حاصل همکاری رادیولوژی مداخله‌ای با متخصصان غدد و پزشکی هستهای است؛ همان تیمی که در عمل هم برای این بیماران تصمیم می‌گیرد:
- دکتر حجت ابراهیمی نیک (نویسندهٔ اول، با سهم برابر): گروه رادیولوژی مداخله‌ای و مرکز تحقیقات علوم پرتویی، دانشگاه علوم پزشکی آجا
- دکتر معصومه آزادی (با سهم برابر) و دکتر مریم رفیعی‌منش: مرکز تحقیقات غدد، انستیتو غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی ایران
- دکتر ایرج حیدری: مرکز تحقیقات غدد، انستیتو غدد و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی ایران
- دکتر مهرشاد عباسی: گروه پزشکی هستهای، مجتمع بیمارستانی امام خمینی، دانشگاه علوم پزشکی تهران
- دکتر حسین چگینی: مرکز تصویربرداری تیراد، تهران
- دکتر هاله چهره‌گشا: بیمارستان حضرت رسول، دانشگاه علوم پزشکی ایران
عود سرطان پاپیلاری تیروئید در گردن؛ مسئله چیست؟
سرطان پاپیلاری تیروئید (PTC) شایع‌ترین نوع سرطان تیروئید است و در بیشتر بیماران پیش‌آگهی بسیار خوبی دارد؛ مرگ‌ومیر آن پایین است و اغلب بیماران سال‌ها زندگی عادی دارند. اما «پیش‌آگهی خوب» به معنای «بدون عود» نیست: در مطالعات بزرگ، تا حدود ۲۸٪ بیماران در طول زمان دچار عود موضعی یا ناحیه‌ای می‌شوند و بیش از ۹۰٪ این عودها در غدد لنفاوی گردن رخ می‌دهد.
عود معمولاً در پیگیری‌های روتین کشف میشود: یک لنفنود مشکوک در سونوگرافی گردن، یا بالا رفتن تیروگلوبولین خون (شاخصی که بعد از برداشتن کامل تیروئید باید نزدیک صفر باشد). برای اطمینان، از لنفنود مشکوک زیر هدایت سونوگرافی نمونه‌برداری سوزنی (FNA) انجام میشود و علاوه بر بررسی سلول‌ها، مقدار تیروگلوبولین مایع شستشوی سوزن هم اندازه‌گیری میشود.
چرا درمان استاندارد برای همه مناسب نیست؟
درمان کلاسیک عود در گردن، جراحی مجدد و سپس ید رادیواکتیو است. مشکل اینجاست که جراحی در گردنی که قبلاً عمل شده، به دلیل بافت اسکار و به‌هم‌ریختگی ساختارها، دشوارتر و پرخطرتر است: آسیب عصب حنجره و گرفتگی صدا، کم‌کاری غدد پاراتیروئید و افت کلسیم، و نیاز به بیهوشی عمومی و بستری. برای بیمارانی که جراحی برایشان پرخطر است یا نمی‌خواهند دوباره و دوباره زیر تیغ جراحی بروند، روش‌های کم‌تهاجمی مانند ابلیشن با امواج رادیوفرکانسی (RFA)، مایکروویو و لیزر جایگاه مهمی پیدا کرده‌اند.
RFA لنفنود گردن چیست و چطور انجام میشود؟
در RFA یک سوزن الکترود نازک زیر هدایت مستقیم سونوگرافی وارد لنفنود میشود و با جریان رادیوفرکانسی، بافت تومور را با گرما از بین می‌برد. بدن بافت از بین رفته را بهتدریج جذب می‌کند و لنفنود طی ماه‌ها کوچک و کوچک‌تر میشود. در این مطالعه، تکنیک درمان به این شکل بود:
- بیحسی موضعی: بیمار به پشت دراز می‌کشد و گردن کمی به عقب خم میشود. با ۲ تا ۵ سی‌سی لیدوکائین ۲٪ محل بیحس میشود؛ بیهوشی عمومی لازم نیست.
- جداسازی با مایع (هیدرودیسکشن): در صورت نیاز، با تزریق مداوم محلول دکستروز ۵٪ اطراف لنفنود، فاصله‌ای ایمن بین آن و ساختارهای حساس مثل عصب حنجره، نای، مری و عروق ایجاد میشود.
- ابلیشن به روش «moving-shot»: نوک الکترود ابتدا در دورترین قسمت تومور قرار می‌گیرد و هنگام عقب کشیدن سوزن، بافت گرم میشود. لنف‌نودهای بزرگ‌تر به چند واحد کوچک تقسیم و واحد به واحد درمان می‌شوند.
- درمان کامل حاشیه: کپسول و ناحیهٔ پیرامونی تومور هم ابلیت میشود و درمان از بیرون به داخل ادامه پیدا می‌کند تا کل تومور در سونوگرافی پراکو (روشن) شود.
- کنترل پایان کار: با داپلر حساس، نبود جریان خون در ناحیهٔ درمانشده بررسی میشود و بیمار تا زمان ترخیص از نظر خونریزی و تغییر صدا زیر نظر است.
از نظر فنی، از الکترود ۱۸ گیج با خنک‌کنندهٔ داخلی، طول ۱۰ سانتی‌متر و نوک فعال ۵ تا ۷ میلی‌متری، متصل به ژنراتور ۲۰۰ وات و ۵۰ کیلوهرتز استفاده شد. توان اولیه بسته به اندازهٔ تومور بین ۸ تا ۲۰ وات تنظیم می‌شد. سونوگرافی‌ها با دستگاه Supersonic Aixplorer Ultimate و توسط دو رادیولوژیست با حدود ۱۵ سال تجربه، طبق راهنمای انجمن رادیولوژی تیروئید کره (KSThR) انجام شد.
RFA در مقایسه با جراحی مجدد گردن
| ویژگی | RFA زیر هدایت سونوگرافی | جراحی مجدد گردن |
|---|---|---|
| بیهوشی | بیحسی موضعی | بیهوشی عمومی |
| برش و جای زخم | ندارد؛ فقط محل ورود سوزن | دارد |
| بستری | معمولاً سرپایی | معمولاً بستری |
| خطر آسیب عصب صوتی و پاراتیروئید | پایین (در این مطالعه: یک گرفتگی صدای گذرا در ۶۰ بیمار) | بالاتر از جراحی اول، به دلیل بافت اسکار |
| تکرارپذیری | در صورت عود جدید، قابل تکرار | هر جراحی بعدی دشوارتر میشود |
| تأیید تشخیص | پیش از درمان با FNA و تیروگلوبولین شستشو | نمونهٔ کامل پاتولوژی |
| مناسب‌ترین کاربرد | تعداد محدود لنفنود (در این مطالعه حداکثر ۵) | بیماری گسترده یا تهاجمی |
ید رادیواکتیو (RAI) و سؤال اصلی این مطالعه
ید رادیواکتیو (ید-۱۳۱) چون فقط توسط سلول‌های تیروئیدی جذب میشود، بعد از جراحی برای از بین بردن باقی‌ماندهٔ بافت تیروئید و سلول‌های سرطانی پراکنده به کار می‌رود. منطق ساده این بود: اگر RFA جایگزین جراحی مجدد شود، شاید مثل بعد از جراحی، ید رادیواکتیو هم لازم باشد. اما ید درمانی بی‌هزینه نیست: نیاز به رژیم کم‌ید و قطع هورمون تیروئید (با علائم کم‌کاری)، بستری در بخش ایزوله، و عوارض احتمالی مانند التهاب غدد بزاقی و خشکی دهان.
تا پیش از این مطالعه، فقط یک پژوهش کوچک (۱۲ بیمار، بدون گروه شاهد) ترکیب RFA و ید درمانی را بررسی کرده بود و هیچ مطالعه‌ای این دو راهبرد را با هم مقایسه نکرده بود. تصمیم عملاً بر اساس نظر شخصی پزشک غدد یا پزشک هستهای گرفته می‌شد.
این مطالعه چگونه طراحی شد؟
از میان ۳۸۰ بیمار با عود لنفاوی سرطان پاپیلاری که بین فروردین ۱۳۹۸ تا فروردین ۱۴۰۲ برای RFA به مرکز تصویربرداری تیراد ارجاع شده بودند، ۳۰ بیمار که بعد از RFA ید رادیواکتیو گرفته بودند و شرایط ورود را داشتند انتخاب شدند. سپس از فهرست زمانی همان بیماران، برای هر نفر یک بیمار بدون ید درمانی با سن مشابه (حداکثر ۴ سال اختلاف) و تعداد لنفنود درگیر یکسان انتخاب شد؛ در مجموع ۶۰ بیمار در دو گروه ۳۰ نفره.
شرایط ورود به مطالعه
- سابقهٔ برداشتن کامل تیروئید (توتال تیروئیدکتومی) به علت سرطان پاپیلاری
- عود لنفاوی اثبات‌شده پیش از RFA: یا سلول‌های سرطان پاپیلاری در FNA، یا تیروگلوبولین مایع شستشوی سوزن بیش از ۱ میکروگرم در لیتر
شرایط خروج از مطالعه
- سن بالای ۶۰ سال
- دریافت ید رادیواکتیو در ۱۲ ماه قبل از RFA
- متاستاز دوردست (مثلاً ریه یا استخوان)
- پاتولوژی تهاجمی: tall cell، columnar cell، نوع اسکلروزان، نوع solid، hobnail، insular و سرطان با تمایز کم
- درگیری بیش از ۵ لنفنود در گردن
- عدم مراجعه برای پیگیری ۶ یا ۱۲ ماهه
گروه ید درمانی و نحوهٔ پیگیری
بیماران گروه ترکیبی، ۲ تا ۶ ماه بعد از RFA، ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلی‌کوری ید رادیواکتیو خوراکی به صورت بستری دریافت کردند؛ با آمادگی معمول یعنی رژیم کم‌ید و قطع هورمون تیروئید به مدت ۳ تا ۴ هفته. همهٔ بیماران ۶ و ۱۲ ماه بعد از RFA با سونوگرافی گردن (توسط همان رادیولوژیستی که RFA را انجام داده بود) و آزمایش تیروگلوبولین و آنتیتیروگلوبولین پیگیری شدند.
حجم لنفنود با فرمول بیضوی (طول × عرض × عمق × ۰٫۵۲۴) محاسبه شد و درصد کاهش حجم (VRR) معیار اصلی بود. اگر حجم لنفنود بیش از ۵۰٪ کم می‌شد، درمان «موفق» در نظر گرفته می‌شد.
نتایج: RFA چقدر مؤثر بود؟
میانگین سن بیماران ۳۹٫۸ سال (۱۸ تا ۶۰ سال) بود و ۶۸٪ (۴۱ نفر) زن بودند. در مجموع ۱۴۷ لنفنود درمان شد؛ بهطور میانه ۲ لنفنود بدخیم برای هر بیمار. میانگین حجم اولیهٔ لنفنودها ۱٫۱۹ سانتی‌متر مکعب بود.
| شاخص | قبل از RFA | ۶ ماه بعد | ۱۲ ماه بعد |
|---|---|---|---|
| حجم لنفنود (سانتی‌متر مکعب) | ۱٫۱۹ ± ۱٫۸۴ | ۰٫۱۶ ± ۰٫۳۲ (p<0.001) | ۰٫۰۷ ± ۰٫۱۲ (p<0.001) |
| درصد کاهش حجم (VRR) | — | ۸۷٫۴٪ ± ۱۵٫۵ | ۹۱٫۹٪ ± ۲۴٫۹ |
| کاهش حجم بیش از ۵۰٪ (موفقیت درمان) | — | ۹۸٫۲٪ | ۹۷٫۴٪ |
| تیروگلوبولین خون (میکروگرم در لیتر) | ۲٫۷ ± ۵٫۹ | ۱٫۶ ± ۸٫۱ (p=0.595) | ۰٫۶ ± ۱٫۸ (p=0.021) |
به زبان ساده:
- لنفنودها در ۶ ماه اول بهطور میانگین ۸۷٪ کوچک شدند و این روند تا یک سال ادامه داشت و به حدود ۹۲٪ رسید.
- درمان در ۹۷٪ بیماران، طبق معیار استاندارد، موفق بود.
- تیروگلوبولین خون، که نشانگر وجود بافت تیروئیدی یا سرطانی فعال است، در پایان سال اول بهطور معنیدار کاهش یافت (از ۲٫۷ به ۰٫۶). این یعنی RFA فقط ظاهر لنفنود را در سونوگرافی تغییر نداده، بلکه بار بیماری را هم پایین آورده است.
RFA به‌تنهایی در برابر RFA همراه ید رادیواکتیو
دو گروه از ابتدا از نظر ویژگی‌های مهم قابل مقایسه بودند: سن، تعداد و حجم لنفنودها، اندازهٔ تومور اولیه، چندکانونی بودن، گسترش به خارج از تیروئید و مرحلهٔ بیماری تفاوت معنی‌داری نداشت.
| شاخص | RFA بدون ید (۳۰ نفر) | RFA + ید رادیواکتیو (۳۰ نفر) | p |
|---|---|---|---|
| سن (سال) | ۴۰ ± ۹٫۵ | ۳۹٫۵ ± ۱۱٫۵ | 0.845 |
| تعداد لنفنود بدخیم | ۲٫۴ ± ۱ | ۲٫۶ ± ۱٫۲ | 0.497 |
| حجم اولیهٔ لنفنود (سانتی‌متر مکعب) | ۱٫۲ ± ۲٫۲ | ۱٫۱ ± ۱٫۳ | 0.9 |
| کاهش حجم در ۶ ماه | ۹۱٫۸٪ ± ۱٫۷ | ۸۳٫۰٪ ± ۱۷٫۰ | 0.033 |
| کاهش حجم در ۱۲ ماه | ۹۴٫۵٪ ± ۱۰٫۰ | ۸۹٫۰٪ ± ۳۴٫۴ | 0.495 |
| تیروگلوبولین پایه | ۲٫۲ ± ۳٫۷ | ۳٫۳ ± ۷٫۵ | 0.482 |
| تیروگلوبولین ۶ ماه بعد | ۰٫۳ ± ۰٫۴ | ۰٫۳ ± ۰٫۸ | 0.250 |
| تیروگلوبولین ۱۲ ماه بعد | ۰٫۳ ± ۰٫۴ | ۰٫۹ ± ۲٫۴ | 0.364 |
| عود جدید در یک سال | ۴ بیمار | ۵ بیمار | 0.317 |
نکتهٔ جالب این بود که در ۶ ماه اول، کاهش حجم در گروهی که ید نگرفته بودند کمی بیشتر بود (۹۱٫۸٪ در برابر ۸۳٪). تا پایان سال، دو گروه به هم رسیدند و تفاوت معنی‌داری نماند. منحنی کاهش حجم در هر دو گروه تقریباً بر هم منطبق بود. در هیچ‌کدام از شاخص‌های ساختاری (حجم لنفنود) یا بیوشیمیایی (تیروگلوبولین)، ید رادیواکتیو مزیتی اضافه بر RFA نشان نداد.
عوارض و عود جدید
عارضه: در کل ۶۰ بیمار فقط یک مورد گرفتگی صدای گذرا در حین RFA رخ داد که بلافاصله بعد از تزریق دکستروز سرد اطراف ناحیهٔ درمان برطرف شد. هیچ عارضهٔ دیگری، نه در حین درمان و نه در پیگیری، دیده نشد.
عود جدید: در طول یک سال، ۱۰ لنفنود جدید در ۹ بیمار (۱۵٪) پیدا شد؛ ۸ نفر یک لنفنود و یک نفر دو لنفنود جدید. ۴ نفر از این بیماران ید نگرفته بودند و ۵ نفر گرفته بودند؛ یعنی ید رادیواکتیو جلوی ظاهر شدن لنف‌نودهای جدید را هم بیشتر نگرفت (تفاوت دو گروه معنیدار نبود). لنفنود جدید، اگر شرایط مناسب داشته باشد، میتواند دوباره با RFA درمان شود.
این نتایج در کنار مطالعات دیگر
- Yang و همکاران (۲۰۲۳): ۳۲ بیمار با ۵۸ ضایعهٔ عودکننده، RFA بدون ید: کاهش حجم ۷۲٫۹٪ در ۱۲ ماه و عود جدید ۲۸٪. در مطالعهٔ ما کاهش حجم به حدود ۹۲٪ و عود جدید به ۱۵٪ رسید.
- Ahmad و همکاران (۲۰۲۳، مطب‌های غدد در آمریکا): ۸ بیمار با ۱۱ لنفنود متاستاتیک: پاسخ کامل در ۸۱٫۸٪ ضایعات با پیگیری بیش از یک سال؛ با این تذکر که لنف‌نودهای بزرگ‌تر از ۱٫۱ سانتی‌متر مکعب پاسخ کمتری داشتند.
- Long و همکاران: ۱۲ بیمار که دو هفته بعد از RFA ید گرفتند، با پیگیری ۶ ماهه و بدون گروه شاهد؛ به همین دلیل نمی‌توانست نشان دهد سهم ید در نتیجه چقدر است.
مطالعهٔ ما با ۶۰ بیمار، گروه مقایسه و پیگیری یک‌ساله، تعداد بیمار بیشتری از پژوهش‌های قبلی در این زمینه دارد و اولین مقایسهٔ مستقیم این دو راهبرد است.
محدودیت‌ها: این نتایج را چطور تفسیر کنیم؟
صادقانه باید گفت این مطالعه گذشته‌نگر و غیرتصادفی است. تصمیم به تجویز ید را پزشک معالج بر اساس ارزیابی خطر هر بیمار گرفته بود؛ یعنی احتمالاً بیمارانی که خطر بالاتری داشتند بیشتر ید گرفته‌اند (چیزی که در آمار به آن «مخدوش‌شدگی بر اساس اندیکاسیون» می‌گویند). بنابراین:
- این نتیجه به معنای بی‌اثر بودن ید رادیواکتیو نیست و نباید خودسرانه از ید درمانی تجویزشده صرف‌نظر کرد.
- نتایج برای بیمارانی است که با معیارهای سخت‌گیرانه انتخاب شده‌اند (زیر ۶۰ سال، حداکثر ۵ لنفنود، بدون متاستاز دوردست و بدون پاتولوژی تهاجمی) و به همهٔ بیماران قابل تعمیم نیست.
- یک سال پیگیری برای قضاوت نهایی کوتاه است و برای پاسخ قطعی، مطالعات آینده‌نگر و تصادفی (یا مطالعات با propensity score matching) لازم است.
با این حال، پیام بالینی روشن است: در بیماران مناسب، RFA به‌تنهایی نتایج بسیار خوبی دارد و ید رادیواکتیو بعد از RFA نباید به صورت خودکار برای همه تجویز شود؛ تصمیم باید فردی و تیمی باشد.
این نتایج برای شما به عنوان بیمار چه معنایی دارد؟
چه کسی کاندید مناسب RFA لنفنود است؟
- کسی که قبلاً تیروئیدش کامل برداشته شده و عود در لنفنود گردن با FNA یا تیروگلوبولین شستشو ثابت شده است
- تعداد لنف‌نودهای درگیر محدود است و متاستاز دوردست وجود ندارد
- جراحی مجدد برایش پرخطر است، یا ترجیح می‌دهد از جراحی‌های مکرر گردن پرهیز کند
- لنفنود در محلی است که با سونوگرافی به‌خوبی دیده میشود و می‌توان آن را با ایمنی از ساختارهای حساس جدا کرد
مسیر درمان قدم به قدم
- بررسی اولیه: سونوگرافی دقیق گردن، آزمایش تیروگلوبولین و آنتیتیروگلوبولین و مرور پرونده و پاتولوژی جراحی قبلی
- تأیید تشخیص: FNA از لنفنود مشکوک همراه با اندازه‌گیری تیروگلوبولین مایع شستشو
- تصمیم تیمی: مشورت رادیولوژیست مداخله‌ای با پزشک غدد و در صورت نیاز پزشک هستهای دربارهٔ RFA، جراحی یا ید درمانی
- روز درمان: RFA سرپایی با بیحسی موضعی؛ بیمار معمولاً همان روز به خانه برمی‌گردد
- پیگیری: سونوگرافی و آزمایش تیروگلوبولین در ۶ و ۱۲ ماه و سپس طبق نظر پزشک؛ لنفنود جدید در صورت پیدا شدن، قابل درمان مجدد است
بعد از RFA به چه نکاتی توجه کنید؟
- کمی درد یا تورم در محل طبیعی است و معمولاً با مسکن ساده و کمپرس سرد در چند روز برطرف میشود
- تغییر صدا، تورم سریع گردن یا تب را فوراً به پزشک اطلاع دهید
- داروی هورمون تیروئید (لووتیروکسین) را طبق دستور پزشک غدد ادامه دهید
- پیگیری‌های ۶ و ۱۲ ماهه را جدی بگیرید؛ موفقیت درمان با همین پیگیری‌ها سنجیده میشود
پرسش‌های متداول
آیا RFA میتواند عود سرطان پاپیلاری تیروئید در لنفنود گردن را درمان کند؟
بله، در بیماران مناسب. در این مطالعه حجم لنفنودها در یک سال حدود ۹۲٪ کم شد، درمان در ۹۷٪ بیماران موفق بود و تیروگلوبولین خون هم بهطور معنیدار پایین آمد.
آیا بعد از RFA حتماً باید ید رادیواکتیو بگیرم؟
نه لزوماً. در این مطالعه اضافه کردن ید بعد از RFA در یک سال مزیت اضافهای نشان نداد. اما چون مطالعه تصادفی نبوده، تصمیم دربارهٔ ید باید برای هر بیمار جداگانه و با مشورت پزشک غدد و پزشک هستهای گرفته شود. اگر برای شما ید تجویز شده، بدون مشورت آن را کنار نگذارید.
آیا RFA از جراحی مجدد گردن بهتر است؟
برای تعداد محدود لنفنود، RFA با بیحسی موضعی، بدون برش و معمولاً سرپایی انجام میشود و خطر آسیب عصب صوتی و پاراتیروئید در آن کم است. در بیماری گسترده یا پاتولوژی تهاجمی، جراحی همچنان انتخاب مهمتری است. انتخاب بین این دو یک تصمیم تیمی است.
آیا RFA درد دارد یا بیهوشی لازم است؟
بیهوشی عمومی لازم نیست. محل با لیدوکائین بیحس میشود و بیشتر بیماران در حین درمان فقط احساس فشار یا گرما دارند. بیمار معمولاً همان روز ترخیص میشود.
عوارض RFA لنفنود چیست؟
در این مطالعه فقط یک مورد گرفتگی صدای گذرا در ۶۰ بیمار دیده شد که در همان جلسه برطرف شد. تکنیک جداسازی با مایع (هیدرودیسکشن) برای محافظت از عصب و ساختارهای حساس گردن نقش مهمی در این ایمنی دارد.
بعد از RFA احتمال عود دوباره هست؟
بله؛ در این مطالعه ۱۵٪ بیماران در یک سال لنفنود جدیدی پیدا کردند (در مطالعات مشابه تا ۲۸٪). به همین دلیل پیگیری منظم لازم است. لنفنود جدید، اگر شرایط مناسب داشته باشد، میتواند دوباره با RFA درمان شود.
لنفنود درمانشده کاملاً ناپدید میشود؟
بافت از بین رفته بهتدریج جذب میشود. بهطور میانگین حجم لنفنودها در ۶ ماه ۸۷٪ و در یک سال حدود ۹۲٪ کم شد؛ یعنی معمولاً فقط ردی کوچک از ناحیهٔ درمانشده در سونوگرافی باقی میماند.
چه بیمارانی کاندید RFA لنفنود نیستند؟
بیماران با متاستاز دوردست، درگیری گستردهٔ لنفاوی، پاتولوژیهای تهاجمی سرطان تیروئید، یا لنفنودهایی که در سونوگرافی خوب دیده نمیشوند یا نمیتوان آنها را با ایمنی از ساختارهای حساس جدا کرد، معمولاً کاندید جراحی یا درمانهای دیگرند.
پیگیری بعد از RFA چطور است؟
سونوگرافی گردن و آزمایش تیروگلوبولین و آنتیتیروگلوبولین در ۶ و ۱۲ ماه بعد و سپس طبق نظر پزشک. کاهش حجم لنفنود و پایین ماندن تیروگلوبولین نشانهٔ موفقیت درمان است.
برای بررسی امکان RFA چه مدارکی لازم است؟
گزارش پاتولوژی جراحی تیروئید، آخرین سونوگرافی گردن، جواب FNA لنفنود (در صورت وجود) و آزمایشهای اخیر تیروگلوبولین، آنتیتیروگلوبولین و TSH. این مدارک را میتوانید برای مشاوره از طریق واتساپ هم ارسال کنید.
مشاوره و نوبت
اگر شما یا یکی از نزدیکانتان پس از جراحی سرطان تیروئید دچار عود در لنف‌نودهای گردن شده‌اید، میتوانید برای بررسی امکان درمان بدون جراحی با RFA، مدارک خود را برای مشاوره ارسال کنید یا نوبت بگیرید: تلفن ۰۲۱-۸۸۵۶۰۰۵۸ و ۰۲۱-۸۸۷۲۴۵۵۸، و واتساپ ۰۹۱۲-۰۳۹۶۹۰۷.
این مطلب برای آگاهی بیماران تهیه شده و جایگزین معاینه و مشاورهٔ پزشکی نیست. مرجع: Ebrahiminik H, Azadi M, Heydari I, Abbasi M, Rafieemanesh M, Chegeni H, Chehrehgosha H. Recurrent papillary thyroid carcinoma in cervical lymph nodes: outcomes of radiofrequency ablation compared to radioactive iodine. Pol J Radiol 2026; 91: e438–e443. DOI: 10.5114/pjr/220558